تو این یک هفته ای که نبودم، موارد زیادی پیش اومد که قابل نوشتن باشه. یعنی من بخوام بنویسم. اما نمی دونم چطور بود یا شد که "قلم به ذهن نیالودیم". دلم می خواست درباره حرفی که علیرضا شب آخر گفت بنویسم:

"زندگی چقدر سخته"

 واسه این جمله هیچ علامت دستوری ای نمی تونم بذارم. هی نگاهش می کنم و اشک تو چشام جمع میشه. می بینید چقدر سیاهه؟ مطمئنم که معنی این جمله رو خوب می فهمم. شدت شلاقش رو از خیلی وقت پیش حس کردم. نه که امیدی نباشه، نه. فقط بعضی وقتا بدجوری کم میارم. قسم.. که انسان هماره در زیان است مگر آنان که... که ما جزو "مگر" نیستیم. درد ما همین است و مهم همین.

اصلا دوست ندارم امشب، شب یلدا، که این قدر دوسش دارم، همچین چیزایی بنویسم. کاش می شد با غرور می نوشتم که حافظ گفته "یوسف گمگشته باز آید.. خموش حافظ.. کاین غصه هم سرآید.. غم مخور.. نخورم خون جگر.. حاکم اوست..." ولی.. شب ما واقعا درازه. یلدایی هم که سحر نمی شه لطفی نداره که. داره؟

فقط امروز یه خبر خوب شنیدم که امیدوارم واسه تون فرقی داشته باشه. احسان منصوری، مجید توکلی و احمد قصابان، سه دانشجوی امیرکبیر که به اتهام توهین به مقدسات دینی و مذهبی تو اون چهار نشریه ساختگی دانشگاه امیرکبیر دستگیر شده بودن، تبرئه شدند. بعد از کلی شکنجه و فشارهای روحی که خودشون و خانواده شون تحمل کردن بالاخره آزاد می شن. کیه که ندونه این سه بنده خدا مجرم نبودند. لعنت به عدالتتون که دست رو هر چی میذارین بوی گند می گیره. بگذریم. به هر حال گرچه خونواده هاشون شب یلدا رو هم بدون اون ها می گذرونن ولی می دونن که این شب بالاخره سحر میشه و فردا عزیزاشونو در آغوش خواهند کشید. شبی که یلدا بود و سیاه بود، به پایان رسید.

با همه این حرفا.. یلدا، شب امید، شب سپید، واسه همه مون مبارک باشه. ان شاءالله.

دعا رو از یاد نبریم.

یا رب نظر تو برنگردد، برگشتن روزگار سهل است.

"  کلی باهات حرف دارم.. می دونم هنوزم دوستم داری.. خوب گوش کن.. نه که فقط یه بار می گم.. هر چند بار بخوای می گم.. اما خوب گوش کن..

   عزیزی می گفت: "همین الآن داری نگاهم می کنی!" راست میگه؟.. پس نگاهم کن.. نگاهتو خیلی.. خیلی.. زیاد دوست دارم.. حالت لبخندی که تو نگات هست.. می دونم که می دونی.. ولی با نگاهت انگار اصلا به روم نمی یاری.. انگار همیشه منتظری که یه بار دیگه شروع کنم.. وقتی حرف می زنم، چشمات پر میشه.. دلم می خواد در آغوشم بگیری.. سرمو مث اون موقع ها نوازش کنی.. با نگاهت حرف بزنی.. با نگاهت بخندی.. با نگاهت ببوسی.. منم همه این ها رو با اشکام بخندم.. هق هق، قهقهه بزنم.. دوست دارم به لحن چشمات عادت کنم.. موندگار شی.. موندگار شم.. به در و دیوار کلبه دوست داشتنیم یاد بدم که مث تو نگاهم کنن.. خودشونو بکنن قاب چشمات.. می خوام از عطر نفس هات دوباره ریشه کنم.. چشمامو ببندم و سفت بغلت کنم.. های های نبودنتو، نبودنمو، گریه کنم.. که عزیزترینم، همه کسم، "بهترین بهترین من"، دیگه رهام نکن.. "مثل یک در پشت سر، خوش صداتر بسته شو".. دیگه نذار از این در نامحرمی تو بیاد.. می خوام تا ابد پیشت بمونم.. آب و دون می خوام چیکار؟ نفس می خوام چیکار؟ حرف می خوام چیکار؟.. روزه ام.. روزه زندگی بی تو!

کم کم آرومم کنی.. صدام کنی.. نه یک بار.. نه دو بار.. ناز کنم و نازم بکشی.. خوب که آروم شدم، یادم بیاری.. آره! من فراموش کردم.. خیلی چیزا رو.. خیلی جاها رو.. یادم بیاری که چشمام نگاهم رو به کدوم آسمون دوخته بود.. به کدوم خونه.. یادم بیاری که پاهام رو چه سفیدی هایی لغزیده.. که دستام با چه سیاهی ای گره خورده.. یادم بیاری که اشک هامو به یاد بیارم.. چرخیدن ها و بالا رفتن ها.. "قد آغوش من نیستی" ها.. "اگه تو بخوای میشم" ها.. یادم بیاری که مومن بودم یه روزی، روزگاری، به اینکه بدون تو.. "نتوانم.. هرگز نتوانم"..

می خوام این قدر پیشت بمونم.. بمونم.. تا یادم بره کی هستم.. می خوام این قدر، قدرتو بدونم.. بدونم.. که همه تنم بوی تو بگیره.. لباسم رنگ از تو بگیره.. می خوام این قدر سر پا بمونم که نشستن از یادم بره!.. می خوام سیاهی تو چشمام، سفید بشه.. بشم چشم سفید.. می خوام لبخند نقره ای تو بشه آخرین چیزی که دیدم.. این کور شدن به همه چی می ارزه.. وقتی که دستم رو تو می گیری و از خیابون ردم می کنی! خیابونی که دو روزه!

می خوام اگه کج رفتم.. اقلا از دست نرم!

می خوام... نه! این یکی رو تو دیگه باید بخوای.. بخواه همونی باشم که تو می خوای!

ساده؛ ساده؛ پاک؛ پاک!  "

با من حرف بزن. خواهش می کنم با من حرف بزن.

   ذهنم شلوغ شده. کوچکترین صدا ها آزارم می دن. ذهنم داره دنبال یه صدای آزار دهنده می گرده تا بهش توجه کنه. مازوخیسم ذهن. شایدم سادیسم ذهن علیه من. باز برگشتم سر خونه اول. متعلق به هیچ زمانی نیستم. بازم پاهامو تکون می دم. خیلی سریعتر از پاندول ساعت. زمان واسه پاهام تندتر می گذره. واسه خودم اصلا نمی گذره. تو هر روز چهار پنج ساعت کم میارم.. کم آوردم. همین الآن.

دلم می خواد بارون بباره. ریز و رگباری. بندازم کنار یه بزرگراه و تو شب، تا آبادی بعدی زیر بارون راه برم.

چند نفری که هیچ شباهتی به هم نداریم داریم روحم رو می مکیم. روحم اسیر شده. نه، تیکه شده. چقدر روزای مزخرفی رو می گذرونم خدایا. هیچ می دونی اول نوشته هام نمی گم به نام تو؟ می گم به نام خدا.

زخمای روحم رو می شمری و حرفی نمی زنی. من بد. قبول. "من بد کنم و تو بد مکافات دهی، پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو"..  آره عزیزترین. دارم از "تو" گلایه می کنم. هی داد زدم گفتم مهربون من تو باش؛ اومدی؟ اگه می شد چشامو باز کنم که دیگه داد نمی زدم. تو باید بازش می کردی. باید میشستی کنارم. سرمو تو بغل می گرفتی. با گریه م گریه می کردی. نازم رو می کشیدی. پیشم می موندی. نمی ذاشتی کسی چپ بهم نگاه کنه. نه عزیزم، نه. وفا نکردی نازنین. می دونی که حق دارم. انقد دلم پر هست که حق داشته باشم. می دونی بعضی وقتا بگذریم چه معنی ای داره؟ بگذریم..

دارم زجر می کشم. دلم می خواد تموم کنم حرفامو. اما اصلا دلم نمی خواد حرف نزنم. دلم می خواد داد بزنم. دلم می خواد وقتی طوفان می شه، وقتی باد دل شاخه ها رو می لرزونه، برم بیرون و تا می تونم داد بزنم. زار بزنم. حالم بده. خیلی بد. سرمو که پایین می ندازم، چشمامو که می بندم، اصلا خودمو به جا نمی یارم. دلم می خواد با هر چی زور دارم بکوبم رو صفحه کیبرد. دلم می خواد همه چی رو بزنم بشکنم. همه شیشه ها رو. لباسامو جر بدم. لیوانو ور دارم بکوبم تو ساعت روی دیوار. کتابای قفسه رو بریزم پایین و با لگد همه شونو داغون کنم. با بیرون دست بزنم آینه رو له کنم. اما.. خالی که نشدم، مث بچه های مظلوم و بی آزار بشینم گوشه اتاق و های های گریه کنم. گریه کنم.. چه بغضی دارم خدایا..

  اینجا زمستان است. سخت و بی رحم و خشن. کودک و پیر نمی فهمد. خوش و بدِ بخت نمی فهمد. دارا و ندار، گرسنه و سیر، آزاد و اسیر، نمی فهمد. همه را به یک چوب می راند. به تازیانه سرما.

در شهر که می گذری، غرور را هم تازیانه زده ست سرما. مادری که سرما بیشتر از دست و صورت، دلش را سوزانده، برای سیر کردن فرزند سربازش که ساعت 3 تنهایش خواهد گذاشت، از تو انسانیت می طلبد. رو می اندازد! گرچه آبرویش را سرما ریخته بود.

در شهر که می گذری، سرما از تو و پسرک دست فروش می گذرد. اشک در چشمانش می نشاند و نگاهش را در نگاهت می دوزد. سرخ  می شوی، مثل دست های پسرک که از عادت هنوز به روی هم کشیده می شدند. اشک شیار گونه ات را گرم می کند و از ترس سرما زود بخار می شود. پسرک جوراب زنانه می فروخت. کاش مادر اینجا بود.

کمی دورتر، مادری برای نرم کردن دلت این بار کودکش را همراه نیاورده. سرمای بی رحم با تازیانه حکمش را خواهد راند. خوب می داند. هنوز فروختنی هایی دارد. اگر آبرویش را خریداری نباشد. انگار شبیه مادر بود و... نبود.

پیرزنی در ورودی دری که به سیر ها غذا می فروخت، نشسته بود. سرما بوی خوش غذا را هم تازیانه می زد. نگاهش رنگی نداشت. خواست بگوید وقت جوانی مردی برایش می مرد و مرد، که مردی برای رسیدن به قرارش با دختری که برایش می مرد، تنه ام زد و نگاه پیرزن شکست. هر چه بین ما بود شکست.

پیرمردی که هم قد نشسته اش بود، بد بختی اش را می فروخت. دوست داشتم برای یک بار هم که شده بدبختی اش را بخرم و دود کنم. یا بدبخت شوم و بازنشسته اش کنم..

آآخ...

در شهر که می گذری، اینقدر پلک نزن. نگاهت می شکند. نگاهی که به توست می میرد. برای خدایی که هست، و می فهمی که هست، در شهر که می گذری، فراموش کن دردی را که می دانی در کنار شلاق سرما از شرم سرخ می شود. در شهر که می گذری.. مهربان باش. بلندی تازیانه سرما به عمق دلت نمی رسد. یخ نکن. به خدایی که هست مهربانی را می خرند. مهربان باش.

  خنده هایت