این شب ها و روزها که می گذرد احساس می کنم سرم روی سینه ای آرام، آرام گرفته. صدای قلب مهربانش لبریزم می کند. چشم می بندم. حضورش را گرم و لطیف روی تنم حس می کنم. گاهی که نگاهمان گره می خورد لبخندش را با چنان عطشی می نوشم که هیچ تشنه ای را نبوده. سرم به زیر می شود و عمق دلم را رسوا می کند. هر رسوایی را شرمی ست و من شرمم را دوست دارم. چشمانش که پر می شود، می دانم که دلش برایم چقدر تنگ بود و هست. برایش می میرم و در هم فرو می رویم. زلفش را می شکند و من شانه می زنم. و چقدر نازش را دوست می دارم. سرم را روی زانو می گیرد و چهره اش تار می شود. گاهی اشک ها وقت نمی شناسند. اما او دوست دارد و همین کافی است. انگشتش را روی لبم می گذارد و می خواهد نگاه هایمان حرف بزنند. آنقدر محو نگاهش می شوم که می فهمد دیگر چیزی نمی شنوم. نگاهش سکوت می کند. می ترسم قلبم بتپد و سکوتش ترک بردارد. سعی می کنم بمیرم. احساس می کنم سرم روی سینه اش آرام، آرام گرفته. و صدای قلب مهربانش لبریزم می کند. چشم باز می کنم..

چشمان بسته که خطا نمی کنند! چقدر حالم خوب است..

------------------

حوای من بر من مگیر این خودستایی را که بی شک

تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست